Μια αυθεντική εμπειρία Ψυχοδράματος

Τι σημαίνει μοιράζομαι μέσα από το Ψυχόδραμα και πώς αυτό λειτουργεί θεραπευτικά;

– Από την Χριστίνα Καλαβρή, Ψυχολόγο – Εγκληματολόγο MSc.

Αν ξεκινούσα από το τέλος, σημαίνει μια αίσθηση κοινής μοίρας, που μας κάνει πιο ανθρώπινους επειδή δίνουμε ένα κομμάτι της καρδιάς μας σ’ εκείνους που γνωρίσαμε έστω κι αν περάσαμε μόνο λίγο χρόνο μαζί τους…

Είναι ένα παράθυρο στους άλλους που μας κάνει πιο ανθρώπινους στους ρόλους μας και μας δίνει ελπίδα όταν έχουμε ανασφάλεια ή αμφιβολία, χαρά όταν έχουμε λύπη και συγκίνηση όταν έχουμε χαρά…

Μοιράζομαι σημαίνει «Μακάρι να ήταν έτσι όλος ο κόσμος!»…

Είναι η αίσθηση ότι ακόμη κι αν «στραβός είναι ο γιαλός» ή/και αν «στραβά αρμενίζουμε», σίγουρα θα τη βρούμε την άκρη επειδή το νόημα είναι να συνεχίζεις να είσαι σίγουρος γι’ αυτά που δίνεις με αγάπη παρόλο που αμφιβάλλεις για όλα τα άλλα γύρω σου…

Στο Ψυχόδραμα, ο θεραπευτής δεν κρατά …καλάθι, ούτε μεγάλο ούτε μικρό… Δεν πηγαίνει για να κάνει στατιστικές αναλύσεις ούτε για να συγκρίνει με «κανονικότητες» αυτά που θα παρατηρήσει…

Η δράση ξεκινάει με ενδιαφέροντα παιχνίδια γνωριμίας που γίνονται αφορμές να εξοικειωθούμε με το τι σημαίνει εαυτός και ρόλος ώστε να ανακαλύψουμε διαθέσιμες επιλογές. Για παράδειγμα, στην αρχή μιλήσαμε για τους εαυτούς μας, σαν να ήμασταν οι φίλοι μας ή τα προσωπικά μας αντικείμενα. Μπαίνουμε στα παπούτσια κάποιου άλλου ή επιλέγουμε άτομα που θα εμψυχώσουν τους εαυτούς μας και άτομα που θα εμψυχώσουν πρόσωπα της ζωής μας, ανάγκες, έννοιες, αξίες, συναισθηματικές καταστάσεις κ.ό.κ. Έχουμε τη δυνατότητα να φτιάξουμε πολλές σκηνές, π.χ. μια πολύπλοκη κατάσταση κι ένα καταφύγιο ηρεμίας… Στη συνέχεια, αφού «ζεσταθούμε» για τα καλά, παρουσιάζονται κι άλλες βινιέτες στις οποίες κάποια άτομα επιλέγουν να δραματοποιήσουν ακραίες και κάποια άλλα πιο «μέσες» εμπειρίες της ζωής τους… Έτσι, προστίθενται ιστορίες ζωής, αγώνα και δύναμης οι οποίες αποκορυφώνονται με δυνατές σκηνές της ζωής, σαν ζωντανές οικογενειακές φωτογραφίες ευτυχισμένων στιγμών. Η αξία, εδώ, δεν περιορίζεται στο να ταυτιστείς με κάποιο ρόλο, πράγμα το οποίο σίγουρα σε κάνει, σε πρώτο επίπεδο, να νιώσεις λιγότερο μόνος… Σε ένα δεύτερο επίπεδο, κι αυτό είναι που τονίζουμε εδώ, αφήνοντας το ρόλο (ή τους ρόλους) σου σε κάποιους άλλους, σου δίνεται κάθε φορά μια μοναδική ευκαιρία να δεις καλύτερα τον εαυτό σου και να παίξεις μαζί του…

Η δυναμική κάθε ιστορίας, βέβαια, δεν είναι δυνατόν να αναπαραχθεί, επειδή αυτό που την κάνει μοναδική έχει να κάνει με το μοίρασμα που γίνεται ανάμεσα στα μέλη της ομάδας. Εκφράζεσαι όπως θέλεις και όσο θέλεις. Μπορείς να μπαίνεις στο ρόλο προσώπων, αντικειμένων, συναισθημάτων, εννοιών… Πρωταγωνιστώντας, εντοπίζεις τα αδιέξοδα (τα δικά σου και των άλλων), στην πράξη, χωρίς όμως να πληγώνεσαι, δίνεις απαντήσεις στις ερωτήσεις σου και γίνεσαι ο ίδιος εκείνος που σπάει τους φαύλους κύκλους βιώνοντας τη χαρά της λύτρωσης… Αυτά που μεγιστοποιούνται είναι τα θετικά κι αυτό που μειώνεται είναι ο πόνος: ο πόνος είναι «θέατρο» αλλά η αισιοδοξία και η ελπίδα είναι αλήθεια.

Ο εμψυχωτής φυλάει σαν θησαυρούς όλα όσα ακούγονται από τα άτομα που πρωταγωνιστούν και αυτή η στάση σεβασμού κρατάει την ομάδα σε εγρήγορση ώστε όλοι οι συμμετέχοντες μπορούν να εκφράζονται αυθόρμητα με εκφράσεις του προσώπου, δάκρυα, χειροκροτήματα… Η συγκίνηση παραμένει σε όλα τα στάδια και είναι το «μεταφορικό μέσο»… Οι εμπειρίες είναι οι δρόμοι και τα τοπία… Σε κάποιες στροφές, τα τοπία μπορεί να είναι τη μια ο εαυτός σου και την άλλη οι άλλοι, μέσα σε ένα άθροισμα όπου οι χρωματιστές πινελιές είναι πολύ περισσότερες από τις σκούρες, επειδή έτσι είναι η ζωή…

Στο Ψυχόδραμα αν είσαι λιγάκι υποψιασμένος, θα μαγευτείς από τις ξεκάθαρες γνώσεις που έχουν όλα τα άτομα επειδή μέσα στην πράξη οι αλήθειες εκφράζονται αβίαστα… Πρόκειται για μια αυθεντική σχέση μέσα στην οποία καλύπτονται και αποκαλύπτονται κομμάτια της προσωπικότητας χωρίς να φαίνονται γυμνά από το πλαίσιό τους, εκφράζονται ανάγκες, αιτήματα, όνειρα και συγκρούσεις σε αποστάσεις από τη μια τόσο κοντινές και από την άλλη τόσο μακρινές που βοηθούν στο να αποκαθιστώνται τα μεγέθη των πραγμάτων κι έτσι, αυτή η δραστηριότητα, λειτουργεί θεραπευτικά για όλους… Δεν είναι, όμως, ούτε μια δραστηριότητα ελιτίστικη ούτε μια «πολυτέλεια» απρόσιτη στην καθημερινότητα: το Ψυχόδραμα προσφέρει μια αίσθηση πληρότητας και σοφίας που είναι το ίδιο ανοιχτή σε όλους.

Ίσως κι ο εαυτός μας να είναι τελικά ένας ρόλος… Ένας ρόλος που, όμως, ξέρουμε να παίζουμε καλύτερα απ’ όλους τους άλλους γι’ αυτό φοβόμαστε να βγούμε από αυτόν (ακόμη κι αν πονάμε ορισμένες φορές από τις επιλογές μας)… Ένας ρόλος που αν τον γνωρίσουμε καλύτερα θα τον αγαπήσουμε περισσότερο κι αν τον αγαπήσουμε περισσότερο τότε είναι πιο πιθανό ότι θα πάει εκεί που η επιθυμία του συναντά το νόημα της ζωής του…

(Κι ίσως είμαστε ακόμη πιο τυχεροί ώστε να αντιληφθούμε ότι υπάρχουν νήματα που δένουν τα νοήματά μας με τις ζωές των άλλων)

2 Σχόλια

  • Ο/Η Γεώργιος λέει:

    Υπέροχο είναι το ταξίδι στα άδυτα του εαυτού μας που κάνουμε μέσω του ψυχοδράματος και ανακαλύπτουμε πτυχές και δώρα αυτού που δεν τα είχαμε ανακαλύψει έως εκείνη την στιγμή. Και καλό είναι να το γευτούμε όλοι αυτό το ταξίδι προς τον εσωτερικό μας κόσμο. Δεν έχει σημασία η Ιθάκη αλλά ο δρόμος προς την Ιθάκη, όπως είπε και ο Καβάφης.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *